Selam. İyi misin bugün?

Ne kadar zor içindeki bütün korkuları güvenli bir limana bırakmak. Nasıl zor kendini bırakmak. Bıraktım sandıysan yıllardır, ama bırakmadıysan. Bunu fark etmek nasıl zor. Her şey de senle ilgiliyse. Yani karşı taraf senin o içindeki korkuyu besleyecek ya da korkudan uzaklaştıracak en küçük şeyi de yapmıyor ve tam olması gerektiği yerde duruyorsa, bütün iş sana kalmış oluyor.

Bazen yüzüne yabancıymış gibi baktığımı düşünüyorsun ama o an bakışlarım korkan bakışlar oluyor. Benim de mantık kuramadığım kaygılarım bakıyor o an yüzüne.

Aynanın karşısına geçip tekrarlasam şimdi sevildiğimi, terk edilmeyeceğimi. Terk edilsem bile yine böyle güçlü kalacağımı söylesem mi kendime ? Kendime inanır mıyım ?

Sana inanıyorum. Ama yine de korkum geçmiyor. Bu korku nasıl geçer ?

Olmayacak iş açmış gibi hissediyor musun başına sen de bazen ? Ya da bundan besleniyor olabilir miyim diye ? Ne ile savaştığını fark edince zorlaşıyor her şey. Kendi seslerinle savaşıyorsun. Susmuyorlar. Yumurtayı ocakta unutmama sebep oldular.

Bugün buraya yazıyorum, inanmayı ve güvenmeyi seçiyorum. Kendimi sevebilmek bir adımdı. Şimdi sevilebileceğime inanmak ikinci adımım olacak. Sorgulamaktan uzak, sadece yaşayacağım. Akış beni nereye götürüyorsa orayı kabul ediyorum.

Sana da hayatını kolaylaştıran kararlar diliyorum. Yine konuşacağız.