E o zaman kaldığımız yerden devam edelim. Nasılsın ?

Bilmem kaç yaşındaki sen bakıyor şimdi aynadan sana. Nasılız ?

Bir süredir iyi olduğuma dair söylemlerim ve yaptığım roller beni biraz rahatsız etmeye başladı. Kabul etmeye ve kendimle yüzleşmeye başlamaya karar verdim. Evet, iyi değilsin dedim kendime, kabul et, oh, tamam, şimdi ne yapıyoruz ?

Hiç bir şey yapmak istemiyormuşum. Yine de anlıyorum kendimi, yaşadığım süreci kabulleniyor ve içinden çıkmak için çırpınmıyorum. Yaşıyorum onu. Bana söylemek istediği bir şeyler var. Bedenimin bana hastalanarak söylemek istediği şey de aynı, yoruldun.

Düşünmeyerek geçirmeye çalışıyorum bir kaç gündür. Plan kurmak, hayal kurmak yerine sanki hayatım tamamlanmış da artık böyle yaşamaya devam edecekmişim gibi. Buna o kaddar ihtiyacım varmış ki. Belirsizlik havuzunda yüzen bir genç insan için bu bir ara ve kafa tatilidir hayattan. Elim kariyer net uygulamasına gidiyor sonra “hayır” diyorum kendime sert bir şekilde, “başvuru yapmayacaksın”. “Sen bir müşteri ilişkileri sorumlususun artık önümüzdeki 30 yıl”, şaka yaptım hayır böyle demiyorum, dilim varmaz :) Ama ben nasıl psikolog olacağım diye düşünmüyorum, en azından bir süre. Mesleğimden bağımsız, mesai saatleri dışında sevdiğim şeyleri yapmaya uğraşıyorum. Kitap okuyorum, dizi izliyorum, ailemle görüntülü konuşuyorum vs. Bazen her şeyi bırakıp, benim bir psikolojik bedenim var ve acaba o şuan neye ihtiyaç duyuyor diye düşünmek ve önceliğini ona göre belirlemek lazım. Bunu yapmazsan bedenin ataklarla ya da farklı psikosomatik şekillerle tepki verip hatırlatmaya çalışıyor, Alice Miller’in kitabında çokça bahsettiği gibi(Beden Asla Yalan Söylemez). O kitap benim hayatıma epey dokunan bir kitap oldu, sana da önereyim.

Bu aydınlanmanın meyvesini de yemiyor değilim. Yılın son çeyreği benim için çok aydınlatıcı ve iyileştirici geçiyor. Bir o kadar da depresif ruh hallerine itiyor tabi ki. Kendime daha önce hiç söylemediğim bir çok şeyi cesurca söyledim. Onları söyledikten sonra büyümüş gibi hissettim. Çok daha önce kızmam ve karşı durmam gereken bir çok kişiye kızdım. Gözlerimi kapattım ve karşımda oturduklarını hayal edip içimden geçenleri söyledim. Kendi çocukluğumu, ilk gençliğimi anlamaya çalıştım, ellerinden tuttum, bazen de sarıldım. Onları anlamama mutlu oldular. Ben de mutlu oldum sonra. Düşündüğün gibi değil akıl sağlığım yerinde, sadece ertelenmiş bir kaç duygu sesini buldu. Ne de güzel oldu.

Bir iç dökme, paylaşma yazısı oldu. Böyle olacağını hiç tahmin etmemiştim, yazasım varmış. Göğsümün içinde dolaşıp duran bir sürü karmaşık ip yumağı çözülüyor yavaş yavaş. Kendimi tanıma yolculuğum devam ediyor. Sesini kapattığım yaşanmışlıklar ve duygular görünüyor bir bir. Büyüyoruz senle. Beni dinlediğin için teşekkür ederim, benim için çok önemliydi.

Güzel bir gecen olsun .